De stabiliteit van tussenproducten kan worden vergeleken aan de hand van verschillende factoren, waaronder voornamelijk structuur, elektronische effecten, hybridisatie-effecten en ruimtelijke effecten.
Structurele factoren: Carbokationen zijn bijvoorbeeld doorgaans stabieler in een vlakke structuur, terwijl carboanionen stabieler zijn in een piramidale structuur. Wanneer ze echter verbonden zijn met een geconjugeerd systeem, kunnen ze een stabielere vlakke structuur aannemen.
Elektronisch effect: Elektronenzuigende groepen leiden vaak tot een verminderde stabiliteit van tussenproducten, terwijl elektronendonerende groepen de stabiliteit kunnen verhogen. Allyl-kationen hebben bijvoorbeeld een sterke stabiliteit vanwege hun elektronendonerende effect.
Hybrid effect: Different types of carbocations (such as benzyl or allyl) are usually more stable, and the stability of carbocations generally follows the rule of 3 °>2 °>1 graad.
Ruimte-effect: De grootte en vorm van tussenproducten kunnen ook hun stabiliteit beïnvloeden. Sommige tussenproducten met een hoge sterische hindering kunnen bijvoorbeeld instabiel zijn vanwege hun drukke omgeving.
Door deze factoren op een samenhangende manier te beschouwen, kan de stabiliteit van verschillende tussenproducten effectief worden vergeleken.